بدون کپشن، بدون عکس

گاهی اوقات که در اینستاگرام عکس یا استوری‌ای بدون کلمه‌ای توضیح یا همان کپشن پست می‌کنم، خیلی‌ها پیگیر هدف و منظور از ارسال آن پست می‌پرسند این دیگه چی بود؟

چند سال قبل هم هنگام ارسال پست در فروم‌ها یا فیسبوک یا حتی همین حالا در وبلاگ خودم، تذکر این را می‌گرفتم که چرا مطالب عکس ندارند؟ با وجود عکس، کلیک و مشاهده مطالب بیشتر خواهد شد.

اینکه چرا عکسی را بدون توضیح و کپشن پست می‌کنم، تنها دلیلش این است که برداشت منظور از آن تصویر را به عهده بیننده می‌گذارم تا از دریچه نگاه خودش به آن بیاندیشد. این مورد را چند سال پیش، از صحبتی که در فیسبوک با داوود، مدیر رسانه سیک مایندز مدیا جهت برخی مسائلی که درباره وبسایت این رسانه داشتیم، تصمیم گرفتم گاهی عملی کنم.

یک دلیل دیگر هم اینکه کمتر شاعر، نویسنده یا خواننده‌ای، خودش نوشته یا شعر خودش را تفسیر می‌کند و انجام اینکار را به عهده مخاطب می‌گذارد. در مورد تصاویر هم این مصداق دارد گرچه نه من عکاسم نه تصاویری که پست می‌کنم حاوی مضامین عظیم عرفانی.

اما اینکه چرا مطلبی را بدون عکس منتشر می‌کنم؛ یک اینکه تصویرسازی برای نوشته را از مخاطب نمی‌گیرم، اگر تصویری باشد ذهن شخص ناخودآگاه به سمت تحلیل و تفکر آن لوکیشن خواهد پرداخت در حالی که در نبود عکس مشخص، ذهن او برای سفر به هر نقطه‌ای در دنیا حاضر و آماده است و لذت خواندن را برای او بیشتر خواهد کرد.

دو هم اینکه گاهی پیدا کردن عکس مناسب برای نوشته، زمان زیادی را خواهد گرفت و به دلیل فقدان حوصله در آن زمان برای انجام اینکار، ترجیه بر این است که نوشته خام ارسال شود و خودم را درگیر این روند حوصله‌سربر نکنم.

حالا متخصصان سئو وارد می‌شوند که نبود عکس در پست، رتبه شما را کاهش خواهد داد؛ همان تاثیر عکس در سئو مطالب، کاملا صحیح اما هدف من از بودن و نوشتن در این وبلاگ نه سئو بوده و نه گوگل، می‌نویسم برای خودم و شما.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *